Δευτέρα, Ιουνίου 02, 2025


ΟΙ ΕΡΧΟΜΕΝΟΙ



Η Ρωξάνη Νικολάου έχει από καιρό διαμορφώσει ένα προσωπικό σύμπαν γραφής, στο οποίο περιθάλπει και καλλιεργεί τη ζώσα μνήμη, την αλήθεια ενός καθαρού προσώπου, τη διαύγεια ενός καίριου βλέμματος. Αυτή τη φορά, η ποίηση συναντά την πεζογραφία σε 45 tableaux vivants, που συνιστούν σκοτεινά παραμύθια για το αρχέγονο παρελθόν, ελεγείες της σύγχρονης καθ’ ημέραν ζωής, αλλά και χρησμούς και αποτροπαϊκά ξόρκια για το τέλος του ανθρώπου και των πραγμάτων, για το τέλος του κόσμου μας.

To σχέδιο στο εξώφυλλο είναι του ζωγράφου Γιώργου Κόφτη.

(Δελτίου τύπου)


[...] Ενότητες με συνειρμικές καταβολές, παράδοξες εικόνες φύονται με τον πιο φυσικό τρόπο, αποσπασματικότητα, εσωτερικότητα, ρυθμός, χαρακτηρίζουν τις αφηγήσεις σε μια γλώσσα πολύτροπη.

(Ευφροσύνη Λαζάρου)

Γραφή χρονοποιός. Μαστορεύει χρόνο σε μια άλλη διάσταση και μέσα σ’ αυτόν σώζονται εικόνες που έσβησαν, πρόσωπα που ξεθώριασαν, δάκρυα που στέγνωσαν και άλλα που σχημάτισαν λίμνες, ποταμούς. Το αποτύπωμα της συγκίνησής της έχει μια τέτοια ακρίβεια που σπάζει το φοβερό τους καύκαλο. Ακούγονται τα βήματά τους, καθώς ο νεογέννητος χρόνος κερδίζει έδαφος. 
«Οι ερχόμενοι».

(Στέλλα Βοσκαρίδου)


Εξαιρετικά τα διηγήματα σου Ρώ!!! Δυνατή η λογοτεχνική γραφή σου. Μικρά διήγήματα που τα διαβάζεις απνευστί. Τα χαίρομαι και τα ζηλεύω. Τα συγχαρητήριά μου. 

(Γιώργος Χαριτωνίδης)




Πέμπτη, Ιανουαρίου 02, 2025

Προσευχή


Άνθρωπο να μην αδικήσω
μήτε ζώο, πετούμενο, πράγμα
στη γη φυτεμένο, νεκρό
ζωντανό με κομμένες τις ρίζες
ή χωμένες βαθειά στα νερά τα τρεχούμενα
τα βαλτωμένα, τα ήσυχα, τα θεριεμένα.
Άνθρωπο να μην αδικήσω
μήτε ζώο, πετούμενο, πράγμα
στη γη φυτεμένο, νεκρό
ζωντανό
να μην αδικήσω Θεέ μου
την ώρα εννιά, τις τρεις
και εικοσιπέντε
ούτε ώρα καμιά
μέρας ή νύχτας·
ο Γενάρης φριχτός
κι ο Φλεβάρης
μα μη
μην αδικήσω
ούτε μήνα
Δευτέρα ή Τρίτη
ούτε μέρα
άνεμο ή φωτιά
ούτε χρώμα
να μην αδικήσω
το χώμα που ήμουν
τη στάχτη.

Κυριακή, Απριλίου 09, 2023


 






Σαλός Μαγνήτης
Εκδόσεις Φαρφουλάς 2022

(Σε κεντρικά βιβλιοπωλεία ή από την ιστοσελίδα των εκδόσεων)

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 28, 2022

 




Σαλός Μαγνήτης, εκδ. Φαρφουλάς 2022

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 06, 2022

 



Σαλός Μαγνήτης 
Εκδ. Φαρφουλάς 2022




Τρίτη, Αυγούστου 16, 2022




Σαλός Μαγνήτης 
 
Βιβλιοπωλείο Πολιτεία
και βιβλιοπωλείο Nouveau στην Πάτρα
 






Τρίτη, Αυγούστου 02, 2022


Το βιβλίο ποίησης "Σαλός Μαγνήτης" βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία: 

K.P. Kyriakou Bookshop, 

Έρμα και Σολώνειον.

και στην Αθήνα στο βιβλιοπωλείο Πολιτεία



 

https://www.politeianet.gr/.../9786185448127-nikolaou...


Κυριακή, Ιανουαρίου 24, 2021

Στο βάθρο ανέβηκε
κι επωάζει τις λέξεις του
αίμα δεν τρέχει
μόνο γυάλινες, χρωματιστές χάντρες

κλείνει τ' αφτιά του ο αέρας
κλείνει τ' αφτιά της η νεραντζιά
κλείνει τ’ αφτιά της η βροχούλα

απλώνουν το χέρι οι ιθαγενείς
με τ’ άλλο προσφέρουν
τα χρυσά τους νομίσματα
κλεμμένα απ' την καλή τους ώρα

ένα τραυλό παιδί κλωτσάει
την πέτρα της γλώσσας του:

"η έρημος που μας ενώνει
η έρημος που μας χωρίζει
η έρημος που μας καταπίνει"

-

Κυριακή, Νοεμβρίου 10, 2019

-Στην Κύπρο μπορείτε να το βρείτε στα βιβλιοπωλεία Σολώνειον και Κυριάκου ενώ στην Ελλαδα στον Ιανό Αθήνας και Θεσσαλονίκης -ζητείστε το για να πάρει σειρά για τα ράφια...- και Σαιξπηρικόν στη Θεσσαλονίκη.

- Επίσης, μπορείτε να το παραγγείλετε από το Τεχνοδρόμιον (τηλέφ.: +357 99526772)

(Αναφορά στο βιβλίο Ψαλιδιστής στο περιοδικό The Books' Journal από τον Παναγιώτη Ιωαννίδη)



"Μα πόσο συγκροτημένη, επιβλητική, υποβλητική, ατμοσφαιρική ποίηση. Μα πόσο ευαίσθητη, τρυφερή, ανήσυχη, φιλοσοφική ποίηση. Αρμονική συνύπαρξη ρεαλισμού και ονειροπόλησης, στίχοι που κλείνουν, ή που ανοίγουν -για εμένα το ίδιο κάνει - πληγές, στίχοι που δεν τους διαβάζεις απλώς. Τους γεύεσαι κιόλας, τους μυρίζεις, τους ακούς.
Η Ρωξάνη Νικολάου, με εικαστική εκφραστικότητα, σκιαγραφεί πρόσωπα και εικόνες αλλά, φτάνοντας στην τελευταία σελίδα της πυρετώδους και σπινθηροβόλας συλλογής της, αισθάνομαι ότι, πεζογραφικά μιλώντας, διαθέτει κάτι από Καμύ και, κυρίως, κάτι από Τόμας Μαν. Δεν εννοώ ότι έχει επηρεαστεί από το έργο τους, που μπορεί να ισχύει κι αυτό, εννοώ ότι τοποθετεί κάτω από την ίδια στιχουργική στέγη την οργή και τη γαλήνη, το άσπρο και το μαύρο, τη μέρα και τη νύχτα, την ελπίδα και την απελπισία, τη ζωή και τον θάνατο παίζοντας, επιδέξια και, στιγμές-στιγμές, με τη συμβολή ενός τραγικού σαρκασμού, και αυτοσαρκασμού.
Ακόμα και στα ποιήματα που χαρακτηρίζονται από λιτότητα, ο προσεκτικός αναγνώστης μπορεί να ξεχωρίσει, και να απολαύσει, το βάθος της σκέψης και της γραφής της Ρωξάνης Νικολάου.
Ανάγνωσμα υψηλής νόησης και διανόησης, χαράζει το δέρμα σαν γυαλί, συγκινεί με τον άφθαστο ουμανισμό του"
(Ανδρέας Κούνιος)



Πέμπτη, Φεβρουαρίου 21, 2019

Ρώτησε μάνα
τα ξερά φύλλα της μήτρας σου
(ακούς τις πατημασιές μου;)
ρώτησε το σπίτι, τα κλειδιά 
τους γείτονες
αν γνωρίζουν
αν με είδανε
καθώς θροίζανε σιγαλά το σώμα τους
ποτίζοντας τις γλάστρες
καθαρίζοντας το αυτοκίνητο
κι αθόρυβα μαραίνονταν
κι ο ύπνος τους λιγόστευε
τ’ αγκάθια του
από ανεξήγητη έλξη για το θάνατο
ρώτησε το δρόμο
(που κάλπασε βιαστικά προς κάπου)
γιατί ξεπέζεψε
και σκότωσε το άλογό του
κι ετοίμασε την απάντηση
πριν οι πατημασιές θεριέψουν
πριν ξεκινήσει η πάλη
κι η ερώτηση κι η απάντηση
δεθούν σφιχτά με
το γρανιτένιο λώρο της βαρύτητας.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 12, 2018

Όνειρο
Εφηύρα έναν άντρα
του ΄δωσα πρόσωπο, φωνή, κίνηση, επάγγελμα
του 'δωσα γραφείο κι ένα χωλ 
σε μια πολυκατοικία συμπαθητική
δίπλα από ένα πάρκο.
Πέρασα το πρόσωπό του
ένα στρώμα σοβαρό κι αγέλαστο
κι ένα δεύτερο τρυφερό
και χέρια ω ναι και χέρια του 'δωσα
αγρότη όχι πιανίστα
ούτε γιατρού
μετά από πολλά
“ο επόμενος” “ο επόμενος” “ ο επόμενος”
μπήκα εγώ
κι ενώ ήμασταν στο γραφείο
και μου μιλούσε (με την τρυφερή φωνή του)
το βλέμμα του ήταν βουρκωμένο
και μακρινό
(γιατί και νοσταλγία αγκαθωτή του είχα δώσει
για να μου μοιάζει λίγο
να μη βολεύεται πουθενά
κυρίως σε γραφεία πολυκατοικιών
πλάι σε πάρκα.)
Αφού έφυγα
πήγε στο παράθυρο
και πίσω από τα κλειστά τζάμια
τον είδα να κοιτά
το πέρα από 'μένα
το χωρίς εμένα 
έτσι ποτέ δεν με κοίταξε πια
ούτε ξανά μου μίλησε
γιατί ξύπνησα κι αυτός
δεν θα μπορούσε πια να ξαναζήσει.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 30, 2017


Στα μετόπισθεν της όρασης


Θέλω να σας χαρίσω τον χρόνο που έζησα σ’ έναν κόσμο
που υπήρξε χάρη στη φαντασία μου -όπως κι εγώ η ίδια άλλωστε-.
Συμφωνεί κι ο θάνατος μαζί μου καθώς βαρύθυμα βαδίζει
πάνω στα μνήματα, μετράει την αχνάδα των ονομάτων
τη λιπόσαρκη αναμέτρησή τους με τον χρόνο
-πώς νικιούνται-.

(Τι χάσμα αβυσσαλέο
ανάμεσα σε δυο στιγμές
ενώ ακούς τη γλυκομίλητη
ανάσα του αέρα
σ’ ένα πετάρισμα βλεφάρων
πώς γίνεται ουρλιαχτό).

Αφουγκραστείτε το χοχλάκισμα του αδικημένου αίματος
στα μετόπισθεν της όρασης τη στάχτη που πέφτει
ασταμάτητα πέφτει πάνω στο πρόσωπο του κόσμου.

Μη φοβηθείτε. Μονάχα συμπονέστε ό,τι χάνεται
με ανερμήνευτους φθόγγους.






Τρίτη, Οκτωβρίου 10, 2017


Ψαλιδιστής

Προσπαθώ να θυμηθώ τη φωνή του
ένα φωνήεν αναπηδά στ’ αφτί πολύ κοντά
μαζί με τον ήχο του ψαλιδιού
και το φως
των φθινοπωρινών καταστημάτων

ανάβει μέσα από τα κλαδιά.



Αγαπητέ μου κύριε
πώς γίνετε εσείς
που μέσα σε λίγα λεπτά
μεταμορφώνατε το παιδικό κεφάλι μου
σε δεσποσύνης
να κάθεστε στους καφενέδες
ακέραστος και βυθισμένος
στο παντέρημο σας απόγευμα;



(Με φλέρταραν πολύ τ’ αγόρια
μα τα κοίταζα αφ’ υψηλού
ω κύριε τι θυμήθηκα υπήρξα
λοιπόν εκείνο το κορίτσι
που έπαιζε μέχρι το βαθύ σούρουπο
κι ήμουν όμορφη
και δυνατή πιο πολύ ακόμα
κι από ‘κείνο το αγόρι
που όλους τους νικούσε στη γειτονιά).



















Κυριακή, Νοεμβρίου 27, 2016


Πλήρης δακρύων


Πλήρης δακρύων 
μικροκαμωμένη και σβέλτη
ελευθερώνεται από τα σκοινιά της
τα φορτώνει στο φτερωτό της κάρο 
ανεβαίνοντας και ‘κείνη 
ξεγλιστρά 
από του σκυλιού της τη σκιά.

*


Παρασκευή, Νοεμβρίου 11, 2016



Ανάποδος ύπνος



Για να πάνε στο σχολείο
τα παιδιά μου
διέσχιζαν τον ίδιο δρόμο
που κάποτε έπαιρνα κάθε πρωί 
στις δυο του άκριες
στις όχθες των αυλακιών
καρτερούσαν οι παπαρούνες να περάσω
χρόνια καρτερούσαν κάμαν παιδιά, τρισέγγονα,
πεθάναν, πλάτυνε ο δρόμος.

Τον ζαβό καθρέφτη μου
για προσκέφαλο και στη ζεστασιά 
του κόρφου μου το βάζω και κλωσσάει
ξανά γεννάει τα όσα πάνε να χαθούν
και χάνονται

σσς μην το πεις
μες στον καθρέφτη
πόσα τα μάτια που κοιτούν,
άθαφτα και καλοζωισμένα.

(Αδερφέ ο νεκροθάφτης
που λέρωσε με λάσπες 
το μωρό και μες στο κρύο
το ‘χωσε μες στο σκοτάδι
τόσες λεύγες μακριά
απ’ το σπίτι μας

τώρα ζιβανίες κατεβάζει
και το μωρό
πλέει σε κούνια ρόδινη
γελώντας 
με δυο δοντάκια πέτρινα
δαγκάνει το βυζί

-μες στον καθρέφτη μου-).




"Κοιμηθείτε κοιμηθείτε αγάπες μου είναι πολύ πρωί ακόμα"

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 23, 2016

Δωρητές χρόνου

Η καινούργια εφεύρεση κίνησε βαθιά το ενδιαφέρον του κόσμου. Έχεις λέει, τη δυνατότητα ν’ αποσπάσεις από τον εθελοντή δότη τον χρόνο που τον κυκλώνει σαν αγριεμένο όνειρο. 
Ο κύριος Σ. απόμαχος, εντούτοις ακόμα πορθητός, με υπερμεγέθεις οφθαλμούς -όπως ψάρι που ζει στη νύχτα των βυθών- μεταγγίζει στην ψυχή του τις συμφορές του κόσμου. Μαζί με τις δικές του δημιουργούν ένα ζωντανό χάρτη χωρίς στεριά, με νερά που κοχλάζουν και συστρέφονται στα σπλάχνα του, αναδύοντας μια παράδοξη μουσική από βογγητά, ικεσίες, αναστεναγμούς, τριξίματα αλυσίδων και φωνές ως τα κλειδιά του στόματος που πετάχτηκαν για πάντα. Οι στριγκοί ήχοι της αλλόκοτης αυτής ορχήστρας δυναμώνουν και τον ξυπνούν τις νύχτες.
Ο κύριος Σ. με το ζωντανό χάρτη στα σωθικά και την εσωστρεφή μουσική του, σκέφτεται να δηλώσει συμμετοχή. Άλλωστε όπως έλεγε κι η διαφήμιση, "Εδώ κανείς δε φεύγει μόνος. Κι η αναχώρηση αποκτά μια σημασία."
Στις γιγαντοοθόνες παίζεται η ύστατη πράξη: τρεμουλιαστές λέξεις, διαστήματα μακρόσυρτων κραυγών, ένα όνομα, σκίτσα ανεξιχνίαστα από αλαφιασμένα δάχτυλα στην παγωμένη στέπα του κορμιού.
Οι λίγες ευανάγνωστες φράσεις φωτίζουν σα βεγγαλικά το θόλο κάποιου ποιήματος που εκρήγνυται.
Μέσα απ' τις πανύψηλες τζαμαρίες εισρέει νύχτα και σκεπάζει αυτόν που ο χρόνος του τελεύει.
Το ευλογημένο από τη θυσία σώμα τοποθετείται σε ανεμόπτερο -πιστό αντίγραφο από βιβλίο νεανικής λογοτεχνίας- που κάνει μερικούς κύκλους στη φωταγωγημένη νύχτα. Στ’ όνομα του νεκρού ακινητεί ένας προβολέας εκατοντάδων βλεμμάτων, για λίγο, για μερικά λεπτά.
-
Κάποιοι μιλούν για έτοιμη καταπακτή φωτιάς ενώ οι πιο ρομαντικοί πιστεύουν πως ο άνθρωπος απελευθερωμένος από την αθέλητη σύμβασή του με το χρόνο, στεφανωμένος από την καθηγιασμένη πράξη του, εξακολουθεί να ζει στην καλή μεριά της γης.

Σάββατο, Μαρτίου 01, 2014

Η μουσική ανάβει σκοτεινά δέντρα
σε ξένες χώρες σπαρμένα μεγαλωμένα
κι αφημένα στον ίσκιο τους.


Μ’ ένα καυτό σπαθί μέσα από φωτιά που καίει αγνοημένη στα απομεινάρια
κάποιου πολέμου κόβω τα σκοινιά του χαμηλοτάβανου ουρανού. Απομακρύνεται
σαν αερόστατο. Τα λόγια τρέχουν ξωπίσω του.

Στις πόλεις που έζησα δόθηκα
χωρίς ψιμύθια. Φιλούσα
κι έτρωγα το χιόνι τους
ακόμα κι όταν μαύριζε
από τις σειρές των ανθρώπων
που γύρευαν
το ένα φουντούκι ζωής.
             
Μ' ακολουθούσαν το ζεστό σχήμα
ενός δέντρου 
και τα ματογυάλια της γιαγιάς.
Εξέπεμπαν κοφτερό φως
όταν το σύμπαν ερήμωνε.
s

Στην ίδια θέση βρίσκομαι
συλλέγω αντικατοπτρισμούς
από το λειμώνα των νεκρών
κι από τη ζώσα γη.



Παρασκευή, Ιανουαρίου 31, 2014


ΔΕΝΤΡΟ

Κάθομαι σ’ ένα κλαδί με νεκρά πουλιά
Το χώμα είναι σκοτεινό απ’τον ήλιο
Τη νύχτα γίνεται δροσερό και φέγγει
Τα πουλιά δε φεύγουν.




*

Από εδώ θα σε αποχαιρετήσω Νίκο, μ'  ένα δικό σου ποίημα,
αγαπημένο. Ελπίζοντας πάντα στο επανιδείν.
"Κι ας μην είναι η ποίηση το πρωτεύον". Εκεί που η ποίηση
συναντά την αληθινή ζωή και η ζωή την αληθινή ποίηση, εκεί
ας ανταμώνουμε. 

Σ' ευχαριστώ - εσύ ξέρεις πολύ καλά για τι-.  

Με συγκίνηση.




Δευτέρα, Δεκεμβρίου 30, 2013


Κυοφορούσαν χρόνια το σημερινό πρωινό.

Ξένο σκοτάδι άλαλο καρφί
ο ορίζοντας σαρώνει
τ’ όνομά μου.

Το παράθυρο σιγοτραγουδά :

όμορφος φράχτης με τα σάπια φύλλα του
όμορφα που κελαηδούν τ’ ανέστια πουλιά!



Παρασκευή, Οκτωβρίου 25, 2013

"Λίλια για πάντα"


Τρέχω αχ φίλε μου
με το πρόσωπο ακάλυπτο
μες στους ανθρώπους
μεγεθυσμένα στην άσφαλτο
των σκιών τους τα χέρια
ασθμαίνουν φριχτά.

Κλωτσάω ώρες μέρες χρόνια
στον άσπρο ορίζοντα ορμάω
μόνο εσένα θ' αφήσω
τις ουλές μου ν' αγγίξεις

ακολούθα με φίλε μου.

Κράτησα
στην άγρια στην άγρια
επίθεση κράτησα
σφιχτά το φως σου

άγριες ώρες σκυλιά
κάτω από τ' ανήλιαγα κορμιά
σε Σένα Βολόντια
προσευχήθηκα.

Μόνο μαζί σου
η γκρίζα της πόλης
ηχώ στις παγωμένες ταράτσες
γίνεται κάλεσμα γλυκό
κι ανάσες αγκάλης

φίλε μου

βάλε τα φτερά σου.