ΔΕΝΤΡΟ
Κάθομαι σ’ ένα κλαδί με νεκρά πουλιά
Το χώμα είναι σκοτεινό απ’τον ήλιο
Τη νύχτα γίνεται δροσερό και φέγγει
Τα πουλιά δε φεύγουν.
*
Από εδώ θα σε αποχαιρετήσω Νίκο, μ' ένα δικό σου ποίημα,
αγαπημένο. Ελπίζοντας πάντα στο επανιδείν.
"Κι ας μην είναι η ποίηση το πρωτεύον". Εκεί που η ποίηση
συναντά την αληθινή ζωή και η ζωή την αληθινή ποίηση, εκεί
ας ανταμώνουμε.
Σ' ευχαριστώ - εσύ ξέρεις πολύ καλά για τι-.
Με συγκίνηση.
4 σχόλια:
Σ ευχαριστώ ''κοριτσάκι''...θυμάσαι, έτσι επέμενα να σε λέω.
Να γράφεις, είχαι άχαρο μια τέτοιαν εποχή, αλλά ίσως είναι μια ''ηρωική''τρέλα. Ιδίως όταν έχεις μια τέτοια φλόγα μέσα σου.
Χάρηκα που σε γνώρισα....γιατί σε γνώρισα!
Κι εγώ Νίκο χάρηκα πολύ που σε γνώρισα.
"άνθος της πέτρας"
... Μ' ευγνωμοσύνη
http://www.youtube.com/watch?v=3VJZSVcJfRY
Το αγαπώ πολύ αυτό το τραγούδι, το ποίημα, τη μουσική, τη φωνή.
Δημοσίευση σχολίου