ΗΛΙΟΔΕΝΤΡΟΝ

2011-03-22T22:51:00.000-07:00

στον σκουριασμένο ουρανό
το φεγγάρι με τις εκατό μαύρες γωνίες
και τα εκατό αργυρά σκοινιά
ξεροβήχει.

Κρυμμένοι καλά ο υποβολέας
κι ο τεχνικός
ρίχνει ομίχλη ο δεύτερος και λωρίδες κίτρινο χρώμα
ο πρώτος του λέει τα λόγια που βαριέται να θυμάται
ή ξεχνά
το φεγγάρι το τυφλό μουγκό αποψινό φεγγάρι

κάποτε συνέφαγαν
ο λύκος
ο ινδιάνος
το παιδί
η μάγισσα

στο δωρισμένο δίσκο του στο χώμα.

Το ουρλιαχτό του άντρα
χτυπά στο στέρνο του
γλύφει το στέρνο του το τρώει
ό,τι ξέμεινε από τη νυχτερινή ζωή της μέρας
περνάει στο συσσίτιο της επομένης.

2010-06-19T15:02:00.000-07:00

Κοίτα την κυρία Αντρειάνα μπροστά από το κάστρo
Παγαίνει του σφηνωμένου δρόμου της τα τελευταία μέτρα
Φυσώντας την στραβή βουβή τσαμπούνα του χρόνου της.

Ποντίκια με το μολύβι στ’ αφτί ροκανίζουν χωράφια ρυθμίζουν
Του ορίζοντα το χρώμα
Του χώματος το βάρος
Το μάτι του βλέμματος.

2010-06-18T13:08:00.000-07:00

Κάθε φορά υπόσχομαι
πως δε θα σας αφήσω.
Δε θα σας αφήσω
να περπατήσετε στον κήπο μου
να καλύψετε με αιθαλομίχλη τις δόμες
και τα δεντρά.

Έρχεστε
με τα λόγια στο σακί των ματιών
χτυπάτε το στήθος μου
και σας ανοίγω.
Ο ορίζοντας βυζαίνει την ομίχλη
προχωράτε.

*

Ποτάμι περασμένης ώρας
κυλάει σιγαλά τα νερά.

Τα παιδιά σχολνάνε.
Tις κηλίδες των δακρίων
μαζεύουν από το στήθος μου
Ποτίζουν τα πουλιά

2010-06-10T23:02:00.000-07:00

Πετούμενα

Μαζί με το βλέμμα κι οι συλλογισμοί πετάνε από δέντρο σε δέντρο

ακολουθούμενοι από αισθήματα δυναμικά στην αρχή τους και

που σιγά σιγά ξεφτίζουν στον τροχό της εκκωφαντικής μοναξιάς.

Εξατμίζονται οι λυγμοί μου, αθορυβούν οι στίχοι μου. Προσπαθεί

η μέρα να δυναμώσει το σιγαλό της θρόισμα, να διαιωνίσει

κάτι από την ύπαρξή της προτού η άλλη κι η άλλη μέρα σβήσουν

τ' όνομά της. Χαϊδεύεται με το φως, πολιορκεί από το πρωί το σπίτι,
χτυπά τα τζάμια με μεθυσμένα έντομα.

Αναδεύεται το ξερόχωμα, πέφτουν τα τελευταία πορτοκάλια.

Σουρσίματα ανθρώπων βάλλουν κατά της αναρριχώμενης

κληματαριάς.

Τα χωράφια της Αριάθθης και του Τζιάζα ονομάζονται πια «οικοπε-

δοποιήσημη γη». Έχουνε κιόλας χαραχτεί πάνω τους οι δρόμοι και

τα τετράγωνα στους χάρτες της πολεοδομίας.

Ανάμεσα, το δικό μας σφίγγει την σημαία του με φρουρό την

οικογένειά μου. Ο εαυτός μου εγκλωβισμένος μες την ανάμνηση των

ανθρώπων που έζησαν εδώ, μέσα στον εαυτό του.

Ώσπου ίσως έρθει ο καιρός που θ' ασφυκτιούμε ανυπόφορα ανάμεσα

στα υπερφίαλα κορμιά μεζονετών.

Προς το παρών, συντελείται αδιάκοπα ο εκριζωμός παμπάλαιων
ελιών και χαρουπιών, βάτων, βρύων, περβολιών, ο αφανισμός
του χώματος. Παρακολουθούμε τον εγκλεισμό μας σε ένα
από τα τελευταία οχυρά.

***

2010-05-26T00:42:00.000-07:00

1.

Το φως έγειρε κιόλας
‘κείνο που βαστούσε η γη στο στήθος της
και βύζαινα ενώ ο ουρανός
κοιμόταν μες στο παμπάκι του.
Οι πεθαμένοι μ’ αγαπούνε.
Σκοτεινιάζουν το σπίτι
και προβάλλουν τη ζωή τους
σε ακατανόητη
γλώσσα γοητευτική.

Γονατίζουν οι τοίχοι
μπαίνουν μέσα οι δρόμοι
τους τυλίγω
τους βάζω στα συρτάρια
με μιαν ετικέτα απ’ έξω.

Aπομένει η αποκατάσταση
των ονομάτων
και των χρονολογιών.

(9/11/2009)

2.

Η μύγα κάθισε στο αλαφρωμένο χέρι
ύστερα περπάτησε όπως περπατούν οι μύγες
σ’ όλο το πλάτος της παλάμης
κι αφού ο συνήθης απότομος αέρας δεν τη διέκοψε
συνέχισε την περιπλάνησή της, πέταξε ως το πρόσωπο,
ακούμπησε τα χείλη, το κοίλο των ματιών, τα φρύδια
τη μύτη, τα μαλλιά.

"Μια στις τόσες φορές συμβαίνει
ένα σώμα ακίνητο
και μάτια ορθάνοιχτα να με κοιτούν."

3.
Άκουσα τον ήχο
της μαραμένης εικόνας του κόσμου
στους τροχούς του αυτοκινήτου.

Μια σφήκα κουτούλησε στο τζάμι.
στη μέση μου τυλίχτηκε ένα φίδι.

Ένα στρατιωτικό φορτηγό προσπέρασε
φορούσε μάλλινο σκουφί ως τα μάτια
ο οδηγός, ράπισε τ’ αλφάβητο και το ‘σπασε.

Θέριεψε η μαραμένη εικόνα του κόσμου
μέχρι τα φανάρια.

(2007)

2010-05-25T04:20:00.000-07:00

Με είδες.
Καθώς χτιζόμουνα
θεμέλια τοίχοι οροφή.

Στα σώψυχα η χαράδρα
με τον ποταμό που μ' ήπιε
δροσίζει τις ρυτίδες των κροκάλων
κατέκτησε τους βλαστούς των δωματίων.

Το παμπάκι στα μάτια σου βουτάς
πλένεις το βουβό ουρανό.

2010-04-28T00:01:00.000-07:00

Κίνησ' η μέρα
εδώ και ώρες
απαθή τα παράθυρα ακίνητα
σαν αλήθεια
πολλαπλασιάζουν το ποτάμι
πνίγ' η βουή του
το ποδοβολητό των παλμών.

*
Ηδονική στιγμή
γαντζωμένη
στα μαλλιά μου
χύνονται τ' άστρα της
στις φλέβες των ματιών
σκοτεινή
όπως τα μπράτσα του
με περιβάλλει σαν φράχτης.

*

2010-02-24T00:10:00.000-08:00

Ο γιος μου 12 χρονώ Φεβράρης
κρύβει το κεφάλι του με όλα τα λουλούδια
των χρωμάτων να το στέφουν στον αγκώνα του
και τα μάτια α τα μάτια του
(γαλαξίας άγραφος κι αχόρταγος αέρας ίπτανται
του Κόσμου)
ο θάνατος ο άφεγγος παρέας ο δικός μου
να στρίβει τη φορά τους να τη σφραγίσει με τη γόπα του!

Μικρέ μου
σου λέω "μην τον φοβάσαι!" καθώς φοβάμαι

2010-02-16T14:27:00.000-08:00

Με δέκα λέξεις μιλώ
με χίλιες σιωπώ.

Κι όταν απ' τα δόντια του παραθυριού
μαζεύω τη σημαία της μέρας μου
και το παρατημένο κέντημα των ωρών

τα δέντρα καληνυχτίζουν το ένα το άλλο
και με σκεπάζουν.

2010-02-10T14:36:00.000-08:00

Δεν είναι ποίημα. Δεν είναι τίποτα.

Οι λέξεις πνίγουνε την παράφορη ζωή τους
στη λίμνη του σπιτιού.

Από τις παλαιές γυναίκες κλέβω
καθώς τον δρόμο τους
τυλίγουν και ξετυλίγουν
όταν νυχτώνει.
Πίσω από τ’ αγκαλιασμένα τους βλέφαρα
λαμπηδόνες λιγοστεύουν το σκοτάδι

πεθαμένοι περιπατούν

αίμα φωνής γυρεύουν.

Ο θόρυβος
της λαθραίας μου σκιάς
διασπά
την αγκαλιά του βλέμματος

στο θόλο του αντανακλάται

το απλωμένο χέρι μου.

Κάποτε
όταν η νύχτα γίνεται
στενό μικρόψυχο δωμάτιο
ζητώ απ' τις λέξεις
τη φωνή μου.

Μα όσο μιλώ τόσο βουβαίνει η σιωπή.

Λεύκα γερμένη στον ώμο του φωτός
Σπηλιά της Χαϊδελβέργης
με θυμάστε, με είδατε ποτέ;

2009-11-12T14:21:00.000-08:00

Η μελαγχολία των κλαδιών

Εκλάμψεις νομισμάτων φίλησαν τις ανεμώνες.
Φίλησαν τον κύκλο των κυπαρισσιών.

Ένα σκυλί συνόδεψε τη σκόνη του φορτηγού.

Ανοίγει το νερό της διάτρησης
ο κλειδούχος των χωμάτων
κάνει τα χέρια του χωνί, φωνάζει τα παιδιά.
Στις φούχτες τους εναποθέτει τις ύστατες φωλιές.

Καλπάζει με τ’ άλογό του προς τους γκρεμούς.

Στα μαλλιά μου στάζει μελαγχολία κλαδιών
η προ τελευταία ανάσα των φύλλων.

2009-03-11T13:57:00.000-07:00

Στα πράσινα νερά του κόσμου

Η μοίρα που διάλεξα
με το πλανημένο μου δάχτυλο

πελερίνα, μου πλέκει τρύπια.

Έλα καλό μου ποίημα έλα τώρα
που το κατώφλι μου την ερημιά
ξερόχορτα φιλεύει
και χαλασμένα δευτερόλεπτα σκεπάζουν
το ισχνό κορμάκι της φωνής μου.

Ίσκιοι σε ρυθμό καρδιάς
χτυπάν τα ρόπτρα
κροταλίζουν κόκαλα ημερών.

Γιατί δόθηκα, γιατί χάθηκα
στων ανθρώπων τα λόγια;
Τόσες στάσεις για ένα ποτό
στην αγκάλη των βυθών
του κάθε ανέμου.

Στ' αλήθεια μ' αγάπησες;

Έλα καλό μου ποίημα
σκούπισε το λυγμό από το πρόσωπό μου.

Έγινε η ζωή δρομάκι
από δω
ίσαμε κει.

2009-02-11T14:20:00.000-08:00

Όταν οι ώρες διώκονται
από τους κύκλους της αποθυμιάς
παρατηρώ τις ταλαντεύσεις των σκιών
στα επώδυνα νερά της
ανθρώπων που ξοδεύτηκαν
σπυρί σπυρί να ξεδιαλύνουν
απ’ τον ύπνο τη ζωή
την αγάπη
με αγκάθια και χώμα στα νύχια
να θάβουν.

*

Ρίχνω μαυρόπετρες σαν ξόρκι
στις μεζονέτες και τα γρασίδια.

*

Βρέχει στις πορτοκαλιές
και τις μολόχες.
Η λάσπη αντέχει κάτω από την κοιλιά της γούρνας.

2009-01-11T00:05:00.000-08:00

Έδινε η Σελήνη
Αργύρια στον Ήλιο
Την ώρα που τα χέρια μου
Έψαχναν χέρια
Έταζαν οι μέρες
Και οι εφτά.

Είμαι κι εγώ εδώ
Παιδί υιοθετημένο του ήλιου

Στα 12 τον εγκατέλειψα
Να ψάξω τα χνάρια
Tης μητρός μου
Στη νύχτα του κόσμου.

Πόθησα
Tην αλλόκοτη λάμψη
Tων μαχαιριών
Στον πυθμένα του εαυτού μου
Ακολούθησα
Τους ίσκιους των ονείρων
Πάνω στο χιόνι
Αναμετρήθηκα
Με το φως που με συνόδευε
Ως την ξώπορτα της νύχτας

Σε κοφτερές σκεπές
Στα μπράτσα δέντρων ανέβηκα
Μεσάνυχτα κλαίγοντας
Η κουκουβάγια ανάποδα κοίταζε
Όπως κι εγώ τη σελήνη
Διεκδικούσε τη ζωή μου
Το πρόσωπό της γλιστρούσε
Μες την ομίχλη του δικού μου.

Είμαι κι εγώ απ’ εδώ
Μαθήτευσα στο φως με τον Πατριό μου
Ξόδεψα στα χαμαιτυπεία του χρόνου
Ασκήθηκα στην επιβίωση

Προς την όγδοη μέρα
Εκπέμπω ποιήματα.