Πέμπτη, Νοεμβρίου 30, 2017


Στα μετόπισθεν της όρασης


Θέλω να σας χαρίσω τον χρόνο που έζησα σ’ έναν κόσμο
που υπήρξε χάρη στη φαντασία μου -όπως κι εγώ η ίδια άλλωστε-.
Συμφωνεί κι ο θάνατος μαζί μου καθώς βαρύθυμα βαδίζει
πάνω στα μνήματα, μετράει την αχνάδα των ονομάτων
τη λιπόσαρκη αναμέτρησή τους με τον χρόνο
-πώς νικιούνται-.

(Τι χάσμα αβυσσαλέο
ανάμεσα σε δυο στιγμές
ενώ ακούς τη γλυκομίλητη
ανάσα του αέρα
σ’ ένα πετάρισμα βλεφάρων
πώς γίνεται ουρλιαχτό).

Αφουγκραστείτε το χοχλάκισμα του αδικημένου αίματος
στα μετόπισθεν της όρασης τη στάχτη που πέφτει
ασταμάτητα πέφτει πάνω στο πρόσωπο του κόσμου.

Μη φοβηθείτε. Μονάχα συμπονέστε ό,τι χάνεται
με ανερμήνευτους φθόγγους.






2 σχόλια:

dokisisofi είπε...

Χαιρετώ, διχα χαρά, μα χαιρετώ γιατί είμαστεν συγγενείς, παραπάνω που εξ αίματος. Σε νιώθω. Απόλυτα

Ρωξάνη είπε...

Αυτή κι αν είναι έκπληξη...

Έτσι σ' ένιωθα κι εγώ. Μόνο που... Αλλά δεν έχει σημασία πια. Σε χαιρετώ με χαρά.