Τρίτη, Οκτωβρίου 10, 2017


Ψαλιδιστής

Προσπαθώ να θυμηθώ τη φωνή του
ένα φωνήεν αναπηδά στ’ αφτί πολύ κοντά
μαζί με τον ήχο του ψαλιδιού
και το φως
των φθινοπωρινών καταστημάτων

ανάβει μέσα από τα κλαδιά.



Αγαπητέ μου κύριε
πώς γίνετε εσείς
που μέσα σε λίγα λεπτά
μεταμορφώνατε το παιδικό κεφάλι μου
σε δεσποσύνης
να κάθεστε στους καφενέδες
ακέραστος και βυθισμένος
στο παντέρημο σας απόγευμα;



(Με φλέρταραν πολύ τ’ αγόρια
μα τα κοίταζα αφ’ υψηλού
ω κύριε τι θυμήθηκα υπήρξα
λοιπόν εκείνο το κορίτσι
που έπαιζα μέχρι το βαθύ σούρουπο
κι ήμουν όμορφη
και δυνατή πιο πολύ ακόμα
κι από ‘κείνο το αγόρι
που όλους τους νικούσε στη γειτονιά).



















Δεν υπάρχουν σχόλια: