Παρασκευή, Νοεμβρίου 11, 2016



Ανάποδος ύπνος



Για να πάνε στο σχολείο
τα παιδιά μου
διέσχιζαν τον ίδιο δρόμο
που κάποτε έπαιρνα κάθε πρωί 
στις δυο του άκριες
στις όχθες των αυλακιών
καρτερούσαν οι παπαρούνες να περάσω
χρόνια καρτερούσαν κάμαν παιδιά, τρισέγγονα,
πεθάναν, πλάτυνε ο δρόμος.

Τον ζαβό καθρέφτη μου
για προσκέφαλο και στη ζεστασιά 
του κόρφου μου το βάζω και κλωσσάει
ξανά γεννάει τα όσα πάνε να χαθούν
και χάνονται

σσς μην το πεις
μες στον καθρέφτη
πόσα τα μάτια που κοιτούν,
άθαφτα και καλοζωισμένα.

(Αδερφέ ο νεκροθάφτης
που λέρωσε με λάσπες 
το μωρό και μες στο κρύο
το ‘χωσε μες στο σκοτάδι
τόσες λεύγες μακριά
απ’ το σπίτι μας

τώρα ζιβανίες κατεβάζει
και το μωρό
πλέει σε κούνια ρόδινη
γελώντας 
με δυο δοντάκια πέτρινα
δαγκάνει το βυζί

-μες στον καθρέφτη μου-).




"Κοιμηθείτε κοιμηθείτε αγάπες μου είναι πολύ πρωί ακόμα"

2 σχόλια:

Νίκος Λαζάρου είπε...

!!!

Ρωξάνη είπε...

Ευχαριστώ πολύ, για το πέρασμα και το σχόλιο...