Σάββατο, Μαρτίου 01, 2014

Η μουσική ανάβει σκοτεινά δέντρα
σε ξένες χώρες σπαρμένα μεγαλωμένα
κι αφημένα στον ίσκιο τους.


Μ’ ένα καυτό σπαθί μέσα από φωτιά που καίει αγνοημένη στα απομεινάρια
κάποιου πολέμου κόβω τα σκοινιά του χαμηλοτάβανου ουρανού. Απομακρύνεται
σαν αερόστατο. Τα λόγια τρέχουν ξωπίσω του.

Στις πόλεις που έζησα δόθηκα
χωρίς ψιμύθια. Φιλούσα
κι έτρωγα το χιόνι τους
ακόμα κι όταν μαύριζε
από τις σειρές των ανθρώπων
που γύρευαν
το ένα φουντούκι ζωής.
             
Μ' ακολουθούσαν το ζεστό σχήμα
ενός δέντρου 
και τα ματογυάλια της γιαγιάς.
Εξέπεμπαν κοφτερό φως
όταν το σύμπαν ερήμωνε.
s

Στην ίδια θέση βρίσκομαι
συλλέγω αντικατοπτρισμούς
από το λειμώνα των νεκρών
κι από τη ζώσα γη.



10 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Κάτι ακόμη τόσο έξοχο, τέτοιας δύναμης...
Ν.Κ

Ρωξάνη είπε...

Ευχαριστώ....

Astrosynnefo είπε...

Τόσο σκοτεινό και τόσο όμορφο...

Ρωξάνη είπε...

Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο..

Aceras Anthropophorum είπε...

Χαιρετούμεν. Επειδή οι άλλοι συναθροιστές επαρατήσαν τα τζιαι επειδή τα κυπριακά μπλόγκς συνεχίζουν τζιαι υπάρχουν, έστησα το TheCyprusBlogs.blogspot.com το οποίον θα ενημερώννω με τα μπλόγκς που είναι σε λειτουργίαν. Επρόσθεσα τζιαι το μπλόγκ σας. Κάμετε το γνωστόν για να κάμνει τα μπλόγκ σας γνωστά. Ευχαριστώ.

Loukas Liakos είπε...

Γράφεις δυνατά κι αυτό είναι το ζητούμενο, κάτι να μας ταρακουνά, να είμαστε σε εγρήγορση, έτοιμοι να φύγουμε.

Ρωξάνη είπε...

Να' σαι καλά Aceras Anthropophorum. Ευχαριστώ σε κι εγώ.

Ρωξάνη είπε...

Λουκά, ευχαριστώ πολύ. "Έτοιμοι να φύγουμε"... ναι.

georgechristodoulides είπε...

Εξοχο...

Ρωξάνη είπε...

Αν και τόσο καθυστερημένα, σ' ευχαριστώ για το καλό σχόλιο Γιώργο..