Παρασκευή, Ιανουαρίου 31, 2014


ΔΕΝΤΡΟ

Κάθομαι σ’ ένα κλαδί με νεκρά πουλιά
Το χώμα είναι σκοτεινό απ’τον ήλιο
Τη νύχτα γίνεται δροσερό και φέγγει
Τα πουλιά δε φεύγουν.




*

Από εδώ θα σε αποχαιρετήσω Νίκο, μ'  ένα δικό σου ποίημα,
αγαπημένο. Ελπίζοντας πάντα στο επανιδείν.
"Κι ας μην είναι η ποίηση το πρωτεύον". Εκεί που η ποίηση
συναντά την αληθινή ζωή και η ζωή την αληθινή ποίηση, εκεί
ας ανταμώνουμε. 

Σ' ευχαριστώ - εσύ ξέρεις πολύ καλά για τι-.  

Με συγκίνηση.




4 σχόλια:

nikos kyriakides είπε...

Σ ευχαριστώ ''κοριτσάκι''...θυμάσαι, έτσι επέμενα να σε λέω.
Να γράφεις, είχαι άχαρο μια τέτοιαν εποχή, αλλά ίσως είναι μια ''ηρωική''τρέλα. Ιδίως όταν έχεις μια τέτοια φλόγα μέσα σου.
Χάρηκα που σε γνώρισα....γιατί σε γνώρισα!

Ρωξάνη είπε...

Κι εγώ Νίκο χάρηκα πολύ που σε γνώρισα.

"άνθος της πέτρας"

... Μ' ευγνωμοσύνη

nikos kyriakides είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=3VJZSVcJfRY

Ρωξάνη είπε...

Το αγαπώ πολύ αυτό το τραγούδι, το ποίημα, τη μουσική, τη φωνή.