Σάββατο, Ιανουαρίου 18, 2014

Αθηνά σε σκέφτηκα πάλι και 'σένα Ελένη, είσαστε δύο ονόματα
από τη μυθολογία της ζωής μου που κάποτε επικαλούμαι για να
πιστέψω ότι υπήρξε η εποχή που δεν μιλούσα στο θάνατο και που
γελούσα όταν η Αθηνά δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια της
από πάνω του.

Πότε εκεί πότε αλλού, πάντα με ασίγαστο πάθος περπατούσα,
ανοίγοντας διάδρομο μέσα από τα κορμιά των θαμώνων της
πολιτείας και των υπογείων για να φτάσω κοντύτερα στη μουσική.

Όταν δεν είχα με τι να πληρώσω τα λάθη μου κι έκλαιγα,
σήκωναν τα μάτια πίσω απ’ τα γυαλιά οι γιαγιάδες μου
κι από το φως της αυλής μας ‘λέγαν: "άστο, παιδί είναι".

Οι εποχές των ανθρώπων και της φύσης βρίσκανε απάγκιο
στ’ ολάνοιχτο σώμα μου και στα βουλιμικά μου μάτια. Ύστερα
από τέτοιον έρωτα μου ήταν αδύνατο ν' αρθρώσω τα τυπικά
λόγια και τις κινήσεις που συνηθίζονται στις ανθρώπινες
σχέσεις για να κρατιούνται από 'να σχήμα.

Ποιες λέξεις με συναρμολογούν; Ένας ζητιάνος μέσα μου
τη μια κοιμάται του καλού καιρού, την άλλη γυρίζει μεθυσμένος.

Είναι πολλοί που εύχομαι να μ' έχουν τελείως ξεχάσει. Κάποτε,
ενώ έχω μόλις καταπιεί ένα καράβι με το πλήρωμά του, συναντώ
κάποιον, πέφτει μπροστά μου σαν κοτρώνα τυλιγμένη με
απειλητικές κουβέντες και φωτογραφίες.
Με κοιτάζει σα  να μαι ίδια




Δεν υπάρχουν σχόλια: