Κυριακή, Ιουλίου 07, 2013

Από τη συλλογή "Το άγαλμα μου είναι οι άλλοι"



Ξυπνά με την ηχώ
των ανθρώπων που γέρνουν.
Οι ορίζοντες πλέουν γαλήνια
στο στήθος του παιδιού.






    Ο αέρας χτύπησε την καμπάνα
    σαν από άξαφνη σκέψη
    φάνηκε το ορυκτό αίμα της νύχτας-
να μιλά με τους δρόμους του χωριού.

Ένα παιδί ξάγρυπνο
και η καμπάνα συνεννοήθηκαν
    έριξε αυτή το σκοινί
το παιδί σκαρφάλωσε
το σκοινί προχώρησε
ανάμεσα σε βλέμματα
και άστρα
στην άκρη περίμενε
ανοίγοντας την αγκαλιά της
η μητέρα.

To παιδί ανέβαινε
    ως το πρωί

που ξύπνησε από την ηχώ
των ανθρώπων που γέρνουν
    κάτω από τον ανύπαρκτο ουρανό.






Δεν υπάρχουν σχόλια: