Τρίτη, Μαΐου 14, 2013


Στον σκουριασμένο ουρανό



το φεγγάρι με τις εκατό μαύρες γωνίες

και τα εκατό αργυρά σκοινιά

ξεροβήχει.



Κρυμμένοι καλά ο υποβολέας

κι ο τεχνικός

ρίχνει ομίχλη ο δεύτερος και λωρίδες κίτρινο

ο πρώτος τού λέει τα λόγια που βαριέται να θυμάται

ή ξεχνά

το τυφλό φεγγάρι



που κάποτε  συνέφαγαν                                                                                                    

ο λύκος

το παιδί

κι η μάγισσα



στο δωρισμένο δίσκο του στο χώμα.



Το ουρλιαχτό του άντρα

χτυπά στο στέρνο του

γλύφει το στέρνο του τρώει

ό,τι ξέμεινε από τη νυχτερινή ζωή της μέρας

και περνάει στο συσσίτιο της επομένης.