Δευτέρα, Μαρτίου 18, 2013


 Η κόλλα και ο Σ.


Τα παιδιά μου δε μ’ αφήνουν ένα μολύβι πρόχειρο.


Με περιγελούσε όσο έψαχνα, η κόλλα.

Το στόμα τού Σ. με σημάδευε με σάλιο.

«Παλιόκολλα», «παλιοΣ.» είπα μόλις βρήκα ένα στυλό.

Σώπασε η κόλλα έγινε ένας ψηλός παγωμένος τοίχος.

Σε πείσμα κυρίως του Σ. προσπάθησα να τον σκαρφαλώσω.

Ο ίσκιος μου σκέπαζε ίσαμε μιας κουκκίδας τόπο.

Σχημάτισα το «Δ» και το «Ι»

ξανά και ξανά μόνο αυτά τα δύο γράμματα.

Τα λόγια του Σ. χωρίς φωνή, πετούσαν δω και κει στον τοίχο,

ρίχνοντας πυκνές σκιές κι ανεμίζοντας γελοία τα μαλλιά μου.


Κατέβηκα.

"Περισσότερο ποθώ την ανθισμένη αμυγδαλιά στη δόμη

του κορμιού του" είπα στην κόλλα. "Ο πόθος μου για σένα

κιόλας ξεθύμανε".


Η κόλλα και ο Σ. επιστρέψανε στο χαλαρό τους ύφος.

 





(2007)




Δεν υπάρχουν σχόλια: