Σάββατο, Ιανουαρίου 05, 2013

Παιδούλα σκιά


Το ποίημα δεν είχε ολοκληρωθεί
θέλησα να το γράψω
όσο προχωρούσα τόσο πάγωνε
στο ίδιο σημείο με σταμάτησε 
τ’ ουρανού το τείχος.

Μικροκαμωμένη και ωχρή πλησίασε
η παιδούλα σκιά μου.

Ξεσκαλώσαμε μαζί τα ρετάλια των χρόνων
από τα μάτια των βάτων.

Φάνηκε το παλιό σπίτι.
Στο δωμάτιο με το χαμηλό φωτάκι
κοιμόνταν τ’ αδέρφια μου κι εγώ.
Στο άλλο οι γονείς.

Πώς θέλησα τα πρόσωπά μας να χαϊδέψω
και του σπιτιού τους τοίχους
να τρέξω στην αυλή κάτω απ’ το πάτωμα

μα το τριζόνι βύθιζε τo νύχι του
στην κοιλιά της άδειας νύχτας.






Δεν υπάρχουν σχόλια: