Κοίτα την κυρία Αντρειάνα μπροστά από το κάστρo
Παγαίνει του σφηνωμένου δρόμου της τα τελευταία μέτρα
Φυσώντας την στραβή βουβή τσαμπούνα του χρόνου της.

Ποντίκια με το μολύβι στ’ αφτί ροκανίζουν χωράφια ρυθμίζουν
Του ορίζοντα το χρώμα
Του χώματος το βάρος
Το μάτι του βλέμματος.