Μπύρα! Κρασί! Ξύδι. Γεια σου Ντιάνα.
Βάζω τ’ αφτί μου στην κοιλιά της γης.
Δίνει γύρες στην, πως στη λένε, καρδιά, το καρφί.
Χύνει ακόμα αίμα. Κι αυτή γεννάει όλο γεννάει.
Τρίτη, Μάιος 25, 2010
Με είδες.
Καθώς χτιζόμουνα
θεμέλια τοίχοι οροφή.
Στα σώψυχα η χαράδρα
με τον ποταμό που μ' ήπιε
δροσίζει τις ρυτίδες των κροκάλων
κατέκτησε τους βλαστούς των δωματίων.
Το παμπάκι στα μάτια σου βουτάς
πλένεις το βουβό ουρανό.