Στα πράσινα νερά του κόσμου



Η μοίρα που διάλεξα
με το πλανημένο μου δάχτυλο

πελερίνα, μου πλέκει τρύπια.

Έλα καλό μου ποίημα έλα τώρα
που το κατώφλι μου την ερημιά
ξερόχορτα φιλεύει
και χαλασμένα δευτερόλεπτα σκεπάζουν
το ισχνό κορμάκι της φωνής μου.

Ίσκιοι σε ρυθμό καρδιάς
χτυπάν τα ρόπτρα
κροταλίζουν κόκαλα ημερών.

Γιατί δόθηκα, γιατί χάθηκα
στων ανθρώπων τα λόγια;
Τόσες στάσεις για ένα ποτό
στην αγκάλη των βυθών
του κάθε ανέμου.

Στ' αλήθεια μ' αγάπησες;

Έλα καλό μου ποίημα
σκούπισε το λυγμό από το πρόσωπό μου.

Έγινε η ζωή δρομάκι
από δω
ίσαμε κει.